نقد فیلم روزی زیبا در محله؛ فیلمی جذاب، تاثیرگذار و متفاوت در ژانر زندگینامه

فیلم روزی زیبا در محله - A Beautiful Day in the Neighborhood به کارگردانی ماریل هلر یک فیلم در ژانر درام و زندگی‌نامه‌ای است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد.

خلاصه مطلب

  • جوناد خبرنگاری بود که مجله­ اسکوآیر در اواخر دهه­ 90 برای مصاحبه با «فرد راجرز» اعزام کرد.
  • مواجه شدن با فیلمی که قاعده­‌های سنتی و قدیمی را کنار گذاشته، لذت­‌بخش است.
  • انتخاب هنکس برای نقش راجرز از لحاظ مفهومی خیلی مناسب به نظر می­‌رسد.
  • هنکس حداقل نامزد دریافت جایزه­ بهترین نقش مکمل مرد خواهد شد.
  • در فیلم یک سکانس رؤیایی افراطی وجود دارد که اصلاً موفقیت­‌آمیز نیست.

امتیاز منتقدپارسال، مستند پرفروش ولی پخش و پلای «تو همسایه­ من نیستی؟» به آرامی پرده از روی جهانِ شخصیت برجسته­ برنامه­‌های کودکان، آقای راجرز، کنار زد تا مخاطبینی که ممکن است با شخصیت تلویزیونی او آشنا باشند، با زندگی شخصی او هم آشنا شوند. هیچ اطلاعات بزرگ و مهمی در آن مستند وجود نداشت اما حتی کوچک­‌ترین جزئیات هم تصویر یک شخصیت نادر تلویزیونی که نماد خوبیِ واقعی و بی­‌نقص بود را تأیید و روشن می­‌کردند.

هر کسی که منتظر کشف ایرادی از راجرز در فیلم شبهِ زندگینامه شبهِ حقیقی «روزی زیبا در محله» اثر «ماریل هلر» است، ناکام خواهد ماند، درست مانند شخصیت اصلی فیلم، روزنامه‌­نگار بدبین و قصه­‌پرداز «لوید وُگل» (متیو ریس). وگل عمدتاً بر مبنای شخصیت نویسنده «تام جوناد» طراحی شده است، جوناد خبرنگاری بود که مجله­ اسکوآیر در اواخر دهه­ ۹۰ برای مصاحبه با «فرد راجرز» اعزام کرد. وگل این مأموریت را مأموریتی تبلیغاتی و ساده برای کسی می‌­داند که باید مقاله­‌های دشوارتر و مهم‌­تری بنویسد.

او خشمگین و ناراضی به استودیوی محله­ آقای راجرز می‌­رسد و بعد از ملاقات با آقای راجرز (تام هنکس) هم‌چنان بی­‌اعتماد می­‌ماند اما کنجکاوی‌اش تحریک می‌­شود. او نمی­‌تواند باور کند که شخصیت دل‌پذیر و از خود گذشته­ راجرز در تلویزیون، واقعی باشد. بخشی از این بی‌­اعتمادی ناشی از روحیه­ جستجوگر خودش است و بخشی از آن ناشی از این حقیقت که پدرش (با بازی بی­‌نقص کریس کوپر) او را در سنین کودکی رها کرده است.

فیلم سینمایی روزی زیبا در محله

حالا که وارد فصل جدیدی پر از فیلم­‌های زندگینامه‌­ای شده‌­ایم، مواجه شدن با فیلمی که قاعده­‌های سنتی و قدیمی را کنار گذاشته، لذت­‌بخش است. از نظر فنی، این فیلم واقعاً یک فیلم زندگینامه­‌ای نیست چون راجرز شخصیت اصلی واقعی نیست و فیلم فقط یک دوره­ زمانی کوتاه و نیمه ساختگی را به تصویر می­‌کشد و بیشترین بخش زندگی او را کشف­‌نشده باقی می­‌گذارد. این فیلم بیشتر نوعی داستان پدر و پسری است که یک عامل بعید و غیرمحتمل به آن اضافه شده است، مردی که نمی­‌تواند در برابر وارد شدن به زندگی دیگران – خصوصاً کسانی که به کمک نیاز دارند – مقاومت کند.

وقتی با حقیقت‌­پردازی شل و وارفته­ فیلم کنار بیایید، یک آغوش گرم در روزی زیبا در محله در انتظارتان خواهد بود، این آغوش گرم با احساساتی بسیار کمتر از آنچه انتظارش را دارید از راه خواهد رسید. راجرز همیشه به مخاطبان خود در هر سن و سالی که بودند احترام می­‌گذاشت و هلر هم پا جای پای او می‌­گذارد و از چرب­‌زبانی بیش از حدی که شاید بسیاری از دیگر کارگردانان به کار می­‌گرفتند، اجتناب می‌­کند.

حالا هلر در کارنامه­ خود سه فیلم موفقیت‌­آمیز دارد، دو فیلم قبلی درام عریان نوجوانان «خاطرات یک دختر نوجوان» و شاهکار مالیخولیایی «می­توانی مرا ببخشی؟»  بودند. او حالا با بزرگ‌­ترین فیلمی که ساخته، نشان می­‌دهد که هنرمندی واقعی است و با اعتماد به نفس، مهارت خود در ساخت فیلم‌­های بزرگ­تر را نشان می‌­دهد و حس و حالی متمایز به فیلم خود می‌­بخشد.

A Beautiful Day in the Neighborhood

جلوه‌­های هوشمندانه­ زیادی وجود دارند، مانند بازسازی نامحسوس و زیرکانه­ اواخر دهه­ ۱۹۹۰ در آمریکا (که مانند بازسازی نیویورکِ اوایل دهه­ ۱۹۹۰ در می‌­توانی مرا ببخشی؟ خاطره­‌انگیز است)، جاگیری بی­‌نقص تام هنکس در تصاویر موجود قدیمی و جایگزینی تصاویر لوکیشن با مناظر شهریِ اسباب بازی، چیزی که می‌­توانست بانمک باشد اما در دنیایی که هلر ساخته، کاملاً عالی و مناسب به نظر می­‌آید. او توانسته حال و هوایی به وجود بیاورد که در تمام این روایتِ عمدتاً سرراست احساس شود، مهارت ساده‌­ای که بسیاری از کارگردانان با تجربه‌­تر به آن دست نیافته‌­اند.

انتخاب هنکس برای نقش راجرز از لحاظ مفهومی خیلی مناسب به نظر می­‌رسد یک شخصیت پدر دوست‌داشتنی و اساساً «خوب» آمریکایی در نقش یکی عین خودش ا‌ما جذابیت­‌های‌شان کاملاً متفاوت هستند. راجرز نوعی سکون آرام­‌کننده داشت اما هنکس طراوت و شادابی سرزنده‌­تر و پسرانه‌­تری دارد.

هلر از روند شستشوی مغزی هنکس و وادار کردن او به کنار گذاشتن عادت­‌های همیشگی‌­اش حرف زده است. این تحولی عمیق و ریشه­‌دار است و در حالی­که هنکس از تقلید ناشیانه از صدای راجرز اجتناب می­‌کند – هرچند به خوبی زیر و بم صدای او را درمی‌­آورد – اما بر ایجاد کنجکاوی مسحورکننده و صبورانه­‌ای تمرکز می­‌کند که راجرز در افراد اطراف خود به وجود می­‌آورد.

فیلم سینمایی روزی زیبا در محله

مسلم است که هنکس حداقل نامزد دریافت جایزه­ بهترین نقش مکمل مرد خواهد شد اما نباید به همین راحتی نقش اصلی مرد فیلم را فراموش کرد. الگوی تحول بدبین به مؤمن بسیار قدیمی است اما این‌جا فیلمنامه­ احساسی و هوشمندانه­ «نوآ هارپستر» و «مایکا فیتزرمن بلو» و بازی شگفت­‌انگیز و هیجان­‌آور ریس، جلوی کلیشه شدن این الگو را می­‌گیرند. ریس با بازی در «آمریکایی‌­ها» و روزی زیبا در محله نشان داده است که شایستگی نقش‌­های بهتری را دارد.

این فیلم، بی­‌نقص نیست. در فیلم یک سکانس رؤیایی افراطی وجود دارد که اصلاً موفقیت­‌آمیز نیست و در پایان فیلم هم بعضی از احساسات آن‌طور که باید و شاید تأثیرگذار نیستند، اما گرمای فیلم در تمام طول آن احساس می­‌شود. بسیاری از مردم خواهند گفت این فیلمی است که درست همین حالا به آن «نیاز داریم» اما این حرف بی­‌معنایی است.

نکته­ مهم درس­‌های کنار آمدن و بخششی که راجرز به ما یاد می‌­دهد این است که ما در همه وقت به آن‌­ها نیاز داریم و خواهیم داشت.

۰
منبع
The Guardian
برچسب ها
نمایش بیشتر

همچنین بخوانید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن